AutismeAandacht

+1-888-123-1234 info@company.com

Menu

De Kracht van Geduld

De Kracht van Geduld

Door in Nieuws op 31 maart 2017


Thuisgekomen van een vergadering loop ik naar de keuken om nog even een kop thee voor mezelf te zetten.
Ik zie jou op de bank zitten. Mobiel voor je neus, maar de starende blik zegt mij dat je niet écht bezig bent met wat het scherm jou te vertellen heeft. En eigenlijk vind ik dit een lastig moment … nog steeds.
Ik zie aan je lichaamstaal dat je gewoon even niets wilt, maar intuïtief neem ik toch de beslissing om contact met je te zoeken.

‘’Heb je een fijne training gehad’’ vraag ik. Jouw antwoord is enkel een diepe zucht.
Ik wacht.
Inmiddels heeft het water gekookt en maak ik een kop thee voor mezelf.
Rustig ‘’wiebel’’ ik het theezakje door het water en ik zie jou ondertussen vanuit mijn rechterooghoek denken en zoeken.

Ik verwonder mezelf toch elke keer weer over mijn geduld.
Geduld om te wachten op antwoord.
Vijf jaar geleden had ik een waterval aan vragen op je afgevuurd, omdat er niet binnen een paar seconden een antwoord terug kwam.
Met als gevolg dat dit vaak uitmondde in een niet echt gezellig gesprek.
Nu weet ik gelukkig beter.
Dus ik wacht geduldig…

Mijn thee is ondertussen klaar en ik neem een slokje.
Jij hoort dit, je kijkt op en je begint te praten.

Ik loop rustig naar je toe en ga naast je zitten.
Ook iets wat ik heb geleerd.
Jou de ruimte te geven om van je af te kunnen kijken, zodat je niet geconfronteerd wordt met mijn gezicht die de uitdrukking van vele vraagtekens laat zien. Bovendien ben ik een mens die tijdens een gesprek mijn ogen laat ‘’spreken’’. En ik weet dat je ook hier last van hebt.
Want je wordt hierdoor afgeleid. Voorheen zorgde de ‘’ mama wat bedoel je nu met jouw ogen’’ of ‘’wil je alsjeblieft niet van die ogen doen’’ dat we niet bij het gespreksonderwerp konden blijven.

Op de training ging het niet lekker.
Je vertelt dat je conditie nog niet op peil is en je mist soms de snelheid en je hebt het gevoel dat jouw spel er even helemaal niet toe doet.
Je kunt eigenlijk best wel gemist worden in het team, vind je zelf.
Maar het team is ook belangrijk voor jou op sociaal gebied: ‘’Het is mijn vriendengroep en dat is ook een reden dat ik wil blijven voetballen.’’

En zo komt er een gesprek op gang.
Vele luikjes met ‘pijn’ en ‘onverwerkte momenten’ ploppen bij jou open.
Het zijn momenten en herinneringen die nog steeds een rood kruisje vormen in jouw limbisch systeem. Je ‘plakt’ ze aan de recente gebeurtenissen. En dit is vaak een ingewikkelde combinatie tijdens een gesprek.

Ik doe mijn best om overal op te antwoorden. Zoekende naar de juiste woorden om de puzzel compleet te maken.
Duidelijkheid te scheppen in jouw overvolle brein.
Zorgen om te zetten in ‘dit hoort bij het leven’, ‘dit hoort bij een jongen van jouw leeftijd’ en ook proberen ze met een gezonde dosis humor te relativeren. En samenvatten en tussendoor checken of het klopt.

Na een dik uur stop ik het gesprek.
Ik zie aan je houding, je ogen en de manier waarop je reageert dat het oké is.
De klok geeft 00:30 aan.
Welterusten en slaap lekker jongen.

Mijn thee is ondertussen koud geworden en ik zet opnieuw water op voor een mok warme troost. Even een moment om tot mezelf te komen en af te sluiten. Met een diepe zucht en ook met de blije gedachte dat de ”kracht van geduld” wederom van groot belang bleek om dit gesprekje te kunnen hebben.

P.s. Onze gesprekjes vinden meestal plaats laat op de avond. Een tijdstip waarop zijn hoofd vol zit van gebeurtenissen die door de dag zijn binnengekomen. Ik weet dit, maar vind het late tijdstip niet altijd even makkelijk. Ik ben dan al best moe en mijn hoofd is dan eigenlijk toe aan slapen. Maar het geeft mij ook rust als ik zie dat deze gespreksmomenten hem rust geven. En hij rustig kan gaan slapen.